Ιπποκρατική συλλογή

H ανάλυση της Ιπποκρατικής Ιατρικής, δέχεται το ανθρώπινο δίπολο σώμα και ψυχή, ως ξεχωριστές και συγχρόνως ως συγκερασμένες οντότητες, μέσα σε ένα θεϊκά κατασκευασμένο και αρμονικά ζων κοσμικό σύμπαν. Οι βασικοί κανόνες της άσκησης της ιατρικής δεν έχουν αλλάξει από τότε. Τα Ιπποκρατικά συγγράμματα είναι αυτά που θεμελίωσαν τις εξελίξεις επάνω στη μελέτη του μυστηριακής αυτής ύπαρξης που λέγεται άνθρωπος.

Οι εξελίξεις της τεχνολογίας ουσιαστικά βοήθησαν στην κατανόηση των φαινομένων που συμβαίνουν μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό και συγχρόνως βελτίωσαν και επιμήκυναν τη ζωή των ανθρώπων, χωρίς όμως να κατορθώσουν να ξεπεράσουν τη ζωτική κωδικοποίηση που λέγεται σωματικός θάνατος, αν και τα στοιχεία αποδόμησης παραμένουν αναλλοίωτα στο σύμπαν. Και εδώ είναι το κατά τον Ιπποκράτη «κρίσιμο σημείο»: παρόλη αυτή την εξέλιξη οι Ιπποκρατικές κοσμικές αρχές παρέμειναν αναλλοίωτες και στενά δεμένες με το αντικείμενό τους, την ανθρώπινη ύπαρξη. Η φήμη του Ιπποκράτη έδωσε μια μυθική διάσταση, η οποία σύντομα επισκίασε την ιστορική πραγματικότητα.

 

 

Η φήμη του Ιπποκράτη δεν είναι η φήμη ενός ανθρώπου, αλλά ενός έργου που φέρνει το όνομά του. Ίσως ο ιατρός από την Κω να μην είναι ο συγγραφέας των περισσοτέρων πραγματειών που έφθασαν ως εμάς με τον τίτλο «Ιπποκρατική Συλλογή». Μένει να κατανοήσουμε γιατί συνέβη αυτό στον άνθρωπο, στον οποίο έλαχε η δόξα να αντιπροσωπεύσει την ιατρική, έτσι ώστε να χάσει την ίδια του την προσωπικότητα. Μήπως ο Ιπποκράτης έκανε μια σημαντική ανακάλυψη, η οποία αποτέλεσε επανάσταση στη θεραπευτική τέχνη που στη συνέχεια έγινε αποδεκτή απ’ όλους τους ιατρούς; Πράγματι, στον Φαίδρο του Πλάτωνα βρίσκουμε τον εξής διάλογο ανάμεσα στο Σωκράτη και στον Φαίδρο. «Πιστεύεις ότι είναι δυνατό να κατανοήσει κανείς τη φύση της ψυχής σε ικανοποιητικό βαθμό χωρίς να μπορέσει να κατανοήσει τη φύση του σύμπαντος;» «Αν πρέπει να πιστέψουμε τον Ασκληπιάδη Ιπποκράτη, δεν είναι επίσης, δυνατό να κατανοήσει κανείς ούτε και τη φύση του σώματος χωρίς να μπορέσει να κατανοήσει και τη φύση του σύμπαντος.» Το πολυσυζητημένο «όλον» είναι αυτό που προσδιορίζει το σύνολο του σώματος ή το κοσμικό σύνολο. Ο Ιπποκράτης εξετάζει τα μέρη του σώματος σε συνάρτηση με το όλο που το συνθέτουν. Έτσι, δεν είναι κατανοητή, ούτε ακόμη και η θεραπεία ενός μέλους του σώματος ανεξάρτητα από το σύνολο, του οποίου αποτελεί μέρος. Επομένως κανένα μέρος του σώματος δεν θα μπορούσε να θεραπευτεί ξεχωριστά. Οι προϋποθέσεις της Ιπποκρατικής Ιατρικής και οι ηθικές της επιπτώσεις, παρέχουν στον Ιπποκρατισμό τη διάσταση μιας φιλοσοφίας. O ιπποκρατικός ιατρός στηρίζει τις ενέργειες του στη νοητική σύλληψη του πραγματικού.


Η έκδοση της Ιπποκρατικής Συλλογής από τον Emile Littre περιλαμβάνει 96 συγγράμματα και φαίνεται να είναι συγκροτημένη από την Ελληνιστική εποχή και είναι το έργο πολλών συγγραφέων και χρονολογικά συνεχές. Οι πραγματείες γράφτηκαν ως επί το πλείστον στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα και στην αρχή του 4ου π. Χ., ενώ φαίνεται να διαμορφώθηκε οριστικά περί τον 10ο αι. (χειρόγραφο Σούδας , χειρόγραφο Marcianusgr 259, Βενετία). Οι τελικές συνθέσεις δε, των κειμένων μαρτυρούν ότι μεταφέρουν παλαιότερες γνώσεις. Θα σταθούμε σε μερικά βασικά και χαρακτηριστικά σημεία από αυτό το Ιπποκρατικό Έργο, που καθόρισαν την γνώση για την ιατρική. Στο πρώτο βιβλίο των Επιδημιών γίνεται αναφορά στην απαρίθμηση των περιστάσεων που πρέπει ο ιατρός να λάβει υπόψη του, για να κάνει τη διάγνωση και τη θεραπεία: «Στις νόσους μαθαίνουμε να εξάγουμε τα σημεία διάγνωσης από την εξέταση των εξής παραγόντων: της ανθρώπινης φύσης γενικά και της κράσης του καθενός ειδικότερα της ασθένειας του ασθενούς, των ιατρικών συνταγών, του ιατρού που συνέστησε την αγωγή, γιατί μπορεί να υποδηλώνει τις ανησυχίες ή τις προσδοκίες του ιατρού, της γενικής κατάστασης της ατμόσφαιρας και των ιδιαίτερων συνθηκών του ουρανού και της κάθε περιοχής των συνηθειών, της δίαιτας, του τρόπου ζωής, της ηλικίας, των λόγων και των παραλλαγών που παρουσιάζουν, της σιωπής, των σκέψεων που απασχολούν τον άρρωστο, του ύπνου, της αϋπνίας, των ονείρων. Παρατηρώντας το χαρακτήρα που παρουσιάζουν και τη στιγμή κατά την οποία συμβαίνουν, των κινήσεων των χεριών, των κνησμών, των δακρύων, της φύσης των παροξυσμών, των κενώσεων, των ούρων, των φλεμάτων, των εμετών, των εναλλαγών που γίνονται ανάμεσα στις ασθένειες και των αποστημάτων που φέρνουν τον θάνατο ασθενούς ή μία λύση ευνοϊκή των εφιδρώσεων, των κρυολογημάτων, του ρίγους, του βήχα, των φταρνισμάτων, του λόξιγκα, της αναπνοής, των ρεψιμάτων, του τρόπου αποβολής των αερίων, αν είναι σιωπηλός ή θορυβώδης, των αιμορραγιών και των αιμορροΐδων». Το έργο «Οι επιδημίες» αποδόθηκε στον ίδιο τον Ιπποκράτη. Πρόκειται για ένα σύνολο σημειώσεων οι οποίες περιγράφουν ιδιαίτερες περιπτώσεις και καταστάσεις, δηλαδή τις συνθήκες ενός τόπου, που προσδιορίζουν τη μελέτη της εμφάνισης και της εξέλιξης των νόσων σε μια πόλη καθώς και την εξέλιξη του κλίματός της καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Ο ιατρός παρατηρεί επιμελώς τις δύο κατηγορίες φαινομένων, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις αμοιβαίες σχέσεις.


Συνδυασμός παραγόντων λοιπόν είναι η ασθένεια κατά τον Ιπποκράτη. Για να κατανοήσουμε το μέρος δεν μπορεί να λείπει το σύνολο, ούτε να παραβλέπονται οι επιπτώσεις σε αυτό. Πάνω σε αυτή τη γραμμή στηρίζεται η σύγχρονη ιατρική επιστήμη.

 

Προϊόντα
φυσικής φροντίδας
& περιποίησης

Τηλεφωνικές παραγγελίες

Για τηλεφωνικές παραγγελίες
μπορείτε να καλείτε στο τηλέφωνο:
+30 2117700120

Καλάθι ΑγορώνX